شادی‌ام نه از حضورت
که عاشق بودن است!

پ‌ن1: حضور ِ این‌همه خوشبختی، می‌ترساند مرا!
پ‌ن2: تو را حتی، با فرزندمان نخواهم تقسیم کرد!

زن بودن
به وسعت ِ دستان‌ات
زیباست!

پ‌ن1: ده‌ام آبان‌ماه و شاید سیزده‌ام آبان‌ماه، روز ِ ما!
پ‌ن2: دیگر نه سبز، که مردم معنا دارند!

سجده باید
بر حضور سایه‌ات!

پ‌ن1: رنگ‌ها را گم کرده‌ام میان پاییز و زمستان!
پ‌ن2: عجیب دلهره دارند، این شب‌ها!

می‌رقصم
نه به ساز روزگار
که با رویای خود!

پ‌ن1: نبودن گاهی باید!
پ‌ن2: که هیچ سِحری، شعر نمی شود!

نور می‌پویم
تا من!

پ‌ن١: روزگارم کمی تا قسمتی دلتنگی و ابری!
پ‌ن٢: تو باشی سخت هم آسان گذرد!